«کارلی سیمون»، خواننده سرشناس امریکایی، از 8 سالگی به این مشکل دچار بود. او در نوجوانی شروع میکند به سرودن ترانههایی که خیلی از آنها از ماندگارهای موسیقی غرب در دهه 70 به شمار می رود. اما کار دیگری که او کرد این بود که با سماجتی مثال زدنی، سعی کرد تا ترانههایی را که سروده بود، خودش شخصا بخواند. سماجت «سیمون» کار خودش را کرد، او بعد از مدتی نه تنها دیگر لکنت نداشت، که تبدیل به یکی از چهرههای مطرح موسیقی غرب شده بود. او در کلکسیون جوایز خود، یک جایزه اسکار و یک جایزه گرمی نیز دارد. ترانه مشهور «تو خیلی پوچی!» اولین بار توسط او سروده و خوانده شد و بعدها بیش از 10 بار مورد تقلید قرار گرفت.
«مل تیلیس» خواننده سرشناس سبک کانتری نیز از کودکی به لکنت دچار بود اما در 25 سالگی، در حالیکه هنوز لکنت زبان داشت، به جرگه خوانندگان پیوست. جالب اینکه او در هنگام آواز خواندن، به هیچ وجه دچار لکنت نمیشد. او حتی پا را از این هم فراتر گذاشت و از آنجایی که خیلی بذلهگو بود، تصمیم گرفت به عنوان مجری و سرگرمکننده، به روی صحنه برود. جالبتر اینکه، او در مورد اتفاقات بامزهای که در رابطه با لکنت زبان برایش پیش آمده بود، لطیفه میساخت و برای مردم تعریف میکرد. پای «تیلیس» خیلی زود به برنامههای طنز تلویزیون باز شد و به چهرهای محبوب در میان بینندگان تلویزیونی تبدیل شد. «تیلیس» میگوید: «در 18 سالگی برای کار به شرکتی مراجعه کردم. کارفرما به خاطر لکنت زبانم مرا استخدام نکرد اما هنگامی که از دفترش بیرون میآمدم، دستنوشتهای به من داد و توصیه کرد که هر شب قبل از خواب آن را بخوانم. آن تکه کاغذ زندگیام را عوض کرد. روی آن نوشته شده بود: خدایا به من شهامت این را بده که چیزی را که میشود عوض کنم، عوض کنم و به من آرامش خاطر بده تا چیزی را که نمیتوانم عوض کنم، بپذیرم و آگاهی این را به من بده که فرق بین این 2 را بفهمم.»
«جیمز ارل جونز» هنرپیشه و دوبلور برجسته هالیوود نیز دچار لکنت زبان شدید بود. در دوره دبیرستان، یکی از معلمان او را تشویق میکند که نمایشنامههای شکسپیر را در فضای باز و با صدای بلند برای خودش بخواند. بعد از این که «جیمز» روی یک نمایشنامه تسلط نسبی پیدا میکرد، معلم از او میخواست که آن را با صدای بلند، این بار در کلاس و برای دیگر دانشآموزان، بخواند. تدبیر معلم کار خودش را کرد و «جیمز» جوان به تدریج لکنت خود را به فراموشی سپرد. از قضا، معروفترین نقشی هم که او در کارنامه هنری خود دارد به بازی در نقش اتللوی شکسپیر برمیگردد. به علاوه، صدای شخصیت «دارت وادر» در فیلم جنگ ستارگان نیز به او تعلق دارد. او در سال 1995 در فیلم «یک امر خانوادگی» نقش یک مرد دچار لکنت زبان را ایفا کرد که با استقبال زیادی نیز مواجه شد.
«پیتر برنز» کارگردان 68 ساله و مشهور هالیوود هنوز هم به لکنت زبان دچار است. او میگوید: «خیلی برایم اتفاق افتاده که هنگام امر و نهی کردن به بازیگران و دیگر عوامل در پشت صحنه، دچار لکنت شدید شدهام. اما نتیجه کار همیشه خوب بوده است. هرگز نگذاشتهام که این مشکل کوچک مرا از رسیدن به اهداف بزرگم باز دارد.»
این فهرست تمامی ندارد: «باب لاو» و «بیل والتون»، بسکتبالیستهای حرفهای و موفق ان.بی.ای نیز، هر دو دچار لکنت زبان بودهاند. «والتون» همینک و بعد از خداحافظی از دنیای بازیگری، به عنوان گزارشگر ورزشی در شبکههای مختلف تلویزیونی مشغول به کار است.
